Dobry partner to dobry rodzic

W jaki sposób nabiera się pewności, że dany mężczyzna jest idealnym kandydatem na ojca naszych dzieci? Na ogół przyszła mama to wie, bo nie ma żadnych obowiązujących testów na to, czy ktoś będzie dobry rodzicem. Zobacz jednak, co odkryli naukowcy z...

Te same umiejętności, które sprawiają, że ludzie są dobrymi partnerami, czynią ich dobrymi rodzicami. Natomiast ludzie niepewni w swoich związkach uczuciowych stosują mniej skuteczny i korzystny styl rodzicielstwa.

W badaniu przeprowadzonym na University of East Anglia wzięło udział 125 par z dziećmi w wieku od 7 do 8 lat. Naukowcy analizowali kilka czynników: w jaki sposób pary są do siebie przywiązane, ich style i metody wychowawcze oraz reakcje na potrzeby dziecka.

Badacze starali się ocenić, jak jeden związek wpływa na inny. Czy więzi romantyczne między partnerami mają wpływ na ich stosunek, zachowanie i podejście wobec dzieci. W tym celu naukowcy podjęli się próby określenia rodzaju relacji panujących między rodzicami. Skupili się na przywiązaniu i opiekuńczości, które najlepiej opisują związki uczuciowe.

 

Niektóre osoby stawiają bariery i negują potrzebę bycia blisko swojego partnera. Innych cechuje niepokój, niepewność związku i obawa przed porzuceniem. Idealny rodzaj relacji stanowi przywiązanie z niskim poziomem odpychania, unikania i niepokoju. Ludzie czują się wolni, niezależni w swoich relacjach, ale również pewni drugiej osoby.

Psychologowie podzielili natomiast style wychowawcze na trzy kategorie:

autorytarny – w którym ścisła dyscyplina jest najlepszym sposobem na wychowanie dziecka;

liberalny – polegający na określeniu pewnych granic

autorytatywny – w którym granice ustala się w ciepłym i kochającym otoczeniu.

 

Za idealny uważany jest styl ostatni. Wiąże się z lepszym zdrowiem psychicznym i większymi sukcesami u dzieci.Badania wykazały, że rodzice będący niepewni lub unikający w własnych związkach byli mniej skłonni do wdrażania autorytatywnego stylu wychowania. Unikający i niepewni rodzice obdarzali siebie mniejszą opieką, wykazywali mniejszą współpracę i mniejszą wrażliwość na wzajemne nastroje i potrzeby.

Ponadto naukowcy z University of East Anglia doszli do wniosku, że sposób, w jaki dba się o własnego partnera, nie ma żadnego wpływu na stosunek partnera do dzieci.

 

 

Przeczytaj również: